Een begrafenis

10-12-2014 17:02

Gisteren was er een begrafenis van de broer van de Child protector worker (maatschappelijk werkster)  met wie Truus veel samenwerkte.

Het was aan de weg naar het dagcentrum. Toen we daar naar toe reden, zagen we al veel
mensen buiten zitten.

Uit respect reden we heel langzaam voorbij.

Elestina en ik gingen ook om te condoleren. Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte,
dus ik liep maar achter Elestina aan.

We zagen de familie niet. Die zat in huis. De mensen die kwamen voor de begrafenis zaten
allemaal buiten.

We waren een paar mannen die onze namen opschreven, we gaven wat geld en dat was het.

"We can go" zei Elestina. Dus we gingen weer.

Die middag werd het lichaam begraven. De dominee houdt dan een toespraak in het huis bij de familie. Op het graf wordt verder niet gesproken.

Het was een belangrijk persoon, dus vanuit de omgeving gaan er dan ook veel mensen naar
toe.

We wilden eigenlijk nog een paar huisbezoeken doen die middag om weer nieuwe kinderen op te nemen, maar omdat bijna iedereen naar de begrafenis gaat, hebben we het maar uitgesteld tot donderdag.

Dan hopen we ook op bezoek te gaan bij een gezin waar de moeder vorige week van overleden
is.

Het zoontje zit bij ons in het programma.

Omdat dateen tijdje na de begrafenis is, kan je dan wel met de familie spreken, eenstukje lezen uit de Bijbel en een gebed doen.

Regelmatig horen we hier in Malawi van een vader of een moeder die overlijdt.

Door aids,malaria of een andere ernstige ziekte.

Ook zijn er kinderen in het programma die HIV positief zijn.

Het maakt dat je steeds weer bepaald wordt bij de ernst van het leven.

Eén Ding is nodig. Dat we toch allemaal eerst dat Ene nodige zouden zoeken.