Opnieuw naar Nsanje

24-01-2015 17:24


Vandaag ben ik weer meegeweest met het hulptransport naar Nsanje.

De hele week zijn er vrachtwagens vol met hulpmiddelen naar de overstroomde gebieden gegaan.

Een druppel op de gloeiende plaat.........

We kwamen in een tentenkamp waar mensen per dag één kom maismeel per familie kregen.

Net genoeg om te blijven leven. Maar met een voortdurende honger.

Je zag het aan de gezichten van de mensen. "Njala" zeiden ze steeds.

Er stonden vier tenten. Daar zijn bij elkaar 2000 mensen ondergebracht. De mensen slapen gewoon op het zand. Ze hebben vaak niet meer dan de kleding die ze aan hebben. Alles is door het water meegesleurd.

We hoorden opnieuw de verhalen van de mensen. Wat een leed hebben ze meegemaakt.

Het water kwam ineens opzetten. We hoorden dat het een langzame tsunami genoemd wordt.

Een vloedgolf die langzaam maar zeker op komt zetten. De mensen vluchten in de bomen of probeerden naar hoger gelegen delen te vluchten. Een dorpshoofd vertelde dat hij met zijn dochter in een boom was geklommen.

Zijn vrouw met zijn zoon in een boom ernaast. Voor zijn ogen zag hij dat de boom door de stroom werd meegesleurd. Met zijn vrouw en kind...........

Een andere jonge vrouw vertelde dat haar hele familie, vader, moeder, broers en zussen voor haar ogen verdronken.

Een oma liep met een babytje op haar rug. Het kind was alleen nog over van de hele familie.

Er vluchtten een aantal mensen naar een termietenheuvel. De krokodillen kwamen en vielen deze mensen aan.

Allen werden gedood.

Hele dorpen zijn weggevaagd. Alle mensen verdronken.

Als je al deze verhalen hoort, ben je sprakeloos.

Dan kan je niets meer zeggen.

Wat kan je dan anders doen dan de Bijbel openen en enkele verzen uit Gods Woord te lezen.

Ik was samen met de dominee. Hij las psalm 145 waarin onder andere staat: 

14  De HEERE ondersteunt allen, die vallen, en Hij richt op alle gebogenen.

18. De HEERE is nabij allen, die Hem aanroepen, allen, die Hem aanroepen in der waarheid.

Het werd stil.

De mensen spanden zich in om het te kunnen horen.

Bij elk vers hoorde je instemmend gemompel.

Na het gebed van de dominee bedankten ze ons hartelijk.

Er kwamen mannen naar ons toe. Ze wilden graag een Bijbel hebben.

Je merkte dat er niet alleen een honger naar eten is in de kampen. Maar ook een honger naar het Woord van God. De mensen zijn begerig om ernaar te luisteren. Wat anders kan hen troost geven in deze omstandigheden?

Wat hoop je dan van harte dat dit grote leed wat deze mensen heeft getroffen, geheiligd mag worden aan hun hart. Dat het tot eeuwige winst voor hen mag zijn.

Want wat heeft het voor waarde om hen alleen van eten, dekens en andere hulpmiddelen te voorzien als we hen Gods Woord onthouden?

Dat is het allerbelangrijkste wat deze mensen nodig hebben.

Wat is hier veel werk te doen voor de dominees van de plaatselijke gemeentes.

Gelegenheid genoeg om deze mensen het Woord van God te verkondigen.

En ook aan de kinderen. Ik vroeg aan wat kinderen wat ze nu op dit moment het liefst wilden.

Verschillende kinderen zeiden dat ze naar school wilden.

Het zal waarschijnlijk nog wel een paar maanden duren voordat het zover is dat ze naar school kunnen.

Voor een groepje kinderen heb ik uit de Bijbel verteld. Ik was afhankelijk van een vertaler, graag had ik het nog meer gedaan. De volgende keer hoop ik de kinderbijbel mee te nemen. Dan kan ik voorlezen in Chichewa.

Maandag is er een vergadering met de HHK, RPC, Stephanos en Timotheos over de hulpverlening in de getroffen gebieden.

Ik hoop dat de Heere de harten van dominees en onderwijzers wil neigen om de mensen in deze kampen te onderwijzen uit Gods Woord. En dat het onderwijs gezegend mag worden. Want alleen aan Zijn Zegen is alles gelegen. Bidt u mee?

youtu.be/P7-UKL1jCYo

youtu.be/tlkwpaYjMCw