Schoolbezoek en interviews

12-02-2015 17:58

Vandaag ben ik met de pastor en de headteacher naar de scholen van Mbulumbudzi en Pinda geweest.

Dit zijn de scholen waar de kinderen van ons dagcentrum in Mbulumbudzi naar toe gaan.

We hoorden dat de scholen te kampen hebben met een groot tekort aan schoolmaterialen.

Omdat de overheid hen daarin niet voorziet.

Daarom brachten we een bezoek aan de scholen om te zien waarin we hen kunnen helpen.

In Mbulumbudzi werden we ontvangen door de headteacher. Hij riep twee andere teachers in het kantoor voor een korte vergadering met ons. Alleen het kantoor van de headteacher was al een bezienswaardigheid.

Stapels boeken, schriften en andere materialen lagen daar ongeordend door elkaar. In onze ogen was het één grote bende. Waarschijnlijk werd het kantoor ook als opslagruimte gebruikt.

We hoorden van de leerkrachten van de problemen waar zij mee te maken hebben. Geen schriftjes voor de kinderen. Geen pennen, geen potloden. De overheid hoort de scholen deze materialen te geven. In het verleden gebeurde dat ook.

Maar nu moeten ze het al een tijd zonder doen. Sommige kinderen hebben schriftjes en pennen omdat hun ouders het kunnen betalen. Maar de meeste kinderen hebben niets.

Hoe doen ze het dan nu? De school probeert zelf wat aan te schaffen, maar dat is niet genoeg.

Hoe kunnen de kinderen goed leren als ze geen schrijftjes hebben om daarin hun opdrachten te maken.

En geen pen om wat op te schrijven. En hoe kunnen de leerkrachten lesgeven als ze geen krijt hebben om iets op bord te schrijven? Het lijkt me ontzettend demotiverend als je zo moet werken.

Als je dan hoort dat de meeste klassen over de 100 kinderen tellen, krijg je echt wel bewondering voor de leerkrachten hier. Ze doen het toch maar. En hun salaris is echt niet veel bijzonders.

Samenwerking met deze scholen is heel belangrijk. Zij geven onderwijs aan de kinderen van ons programma.

En daarom proberen we hen te steunen waar mogelijk. Zodat we samen kunnen werken aan goed onderwijs voor de kinderen.

Toen we vertrokken vanuit Pinda was het rond etenstijd. Een groep kinderen van ons programma stond ons op te wachten. Amay? tikukweza pa galimoto?

(mogen we meerijden met de auto?)  Gelukkig heeft de auto een grote laadbak. Daar passen heel wat kinderen in. Wat een plezier doe je ze daar mee!


Vanmiddag hadden we sollicitatiegesprekken voor een nieuwe kookmoeder. We hebben nu drie kookmoeders en willen een vierde aannemen.

Kookmoeder zijn is eigenlijk vrijwilligerswerk. De moeders beginnen om half 8 en om half 5 zijn ze klaar. Ze koken de pap voor de kleuters en de warme maaltijd voor alle kinderen. Verder maken ze alles schoon.

Ze krijgen een kleine vergoeding en ze eten mee met de maaltijd.

Toch blijkt het dat er wel animo voor is.

We hadden twee sollicitanten.

Het was niet moeilijk om een keus te maken. Dat was wel duidelijk.

De matron en de pastor waren ook bij het gesprek. Mooi om te zien welke vragen zij stelden aan de sollicitant. Daar leer je weer van.

Na afloop vertelde ieder wat zijn of haar indruk was van de sollicitante. De dominee merkte op dat de ene sollicitant niet schoon was. Als je naar een sollicitatiegesprek gaat, dan zorg je toch dat je kleren schoon zijn! Hoe kan je eten koken voor de kinderen als je niet kunt zorgen dat je zelf schoon bent?

Terwijl hygiëne zo belangrijk is.

Hier had ik zelf nog niet aan gedacht. Ik ben er eigenlijk al aan gewend hoe de mensen eruit zien. Kleren gescheurd, Niet gewassen enz.

Maar al ben je nog zo arm, je kunt toch zorgen dat je schoon bent. Want water is er gelukkig nog genoeg.............