Woef!

11-02-2015 17:40




















Woef!

Ik ben Sam en ik wil ook wel eens iets vertellen.

Want ik beleef elke dag een heleboel hoor.

Jullie vinden het vast wel fijn om eens wat anders te lezen dan al die verhalen
van mijn baasje.

Lees dan maar snel.

Ik ben een brave hond al zeg ik het zelf. Hoewel, mijn baasje zegt het ook vaak......

Eerst moest ik gaan zitten om een koekje te krijgen. Nou, dat doe ik dan braaf.

Nu is zitten niet meer goed genoeg, maar zegt ze: "Lay down". Dan moet ik gaan liggen. Ook prima.

Als ik maar een koekje krijg. Die zijn lekker hoor.

Spelen met mijn baasje vind ik geweldig. Bijv. als mijn baasje een stuk hout weggooit, dan
ren ik er achteraan. Ik moet hem dan terugbrengen bij mijn baasje. Soms doe ik
dat. Soms ga ik er ook lekker in bijten.

De laatste week heeft mijn baasje niet met mij gespeeld. Saai hoor. Wel was ze gezellig de
hele dag thuis. Dat maakte het weer een beetje goed. Maar ze lag ook veel op
bed. En dan moest ik buiten blijven. Ongezellig. Ik werd er echt een beetje
verdrietig van.  Nu is ze gelukkig weer normaal.  

Vanmorgen vroeg riep mijn baasje me. Ze had de riem vast, dus ik dacht dat we gingen
lopen.

Echt veel zin had ik er niet in, want ik blijf het liefst maar thuis. Dat lopen aan een
riem vind ik maar niks. Mijn baasje zegt steeds dat ik niet zo moet trekken.
Maar ik wil gewoon snel weer thuis zijn.

Het lijkt alsof ze dat niet begrijpt. Dan moet ik weer stil staan. Soms als ik netjes
loop, krijg ik een koekje. Mmmm lekker. Dan doe ik weer even mijn best om niet
te trekken. Maar ik vergeet het ook weer snel. Vooral als ik ons hek weer zie.
Dan ben ik niet meer te houden.

Maar vandaag gingen we niet lopen. Ik moest in de auto!

Moet je weten dat ik echt bang voor auto's ben. Als mijn baasje weggaat met de auto,
dan ren ik altijd heel hard weg naar mijn veilige plekje op de veranda.

En nu moest ik mee!

Ik kroop achterin op de grond. Ik maakte me zo klein mogelijk. Om maar niks te zien en
te horen van dat geraas om me heen.

Eindelijk mocht ik er weer uit. Dat was fijn.

We gingen naar een groot gebouw. Ik ging eerst eens alles goed besnuffelen.

Mijn baasje zat een poosje te praten met zo'n donkere man. Er waren nog meer donkere
mensen.

Af en toe gromde ik even naar ze. Daar schrikken ze van. Geeft niks. Ze moeten weten dat
ik er ben.

En dat ik wel op mijn baasje zal passen. Ik doe ze niks. Ik grom alleen even.

Van mijn baasje mag dat niet. Maar ik kan dat gewoon niet helpen. Het gaat vanzelf.

Toen kwam er een andere man. Ik moest op een hoge tafel gaan staan. Mijn baasje had het over
scrashing en die man  praatte over een skininfection. Nou ja, het zal wel.

Ik moet wel zeggen dat ik de laatste tijd heel veel jeuk heb. Dat is zo vervelend. Ik krab
me een ongeluk.

Als die man daar wat aan kan doen, zou het fijn zijn.

Maar ik wist niet dat die man zo gemeen was. Hij had zo'n ding in zijn hand met een heel
scherpe punt eraan. En daarmee prikte hij zomaar in mijn vel. Wel drie keer!

Het was dat mijn baasje erbij stond en mijn kop vast hield, anders had ik hem toch een
knauw gegeven!

Hij was ook wel een beetje bang voor me. Want hij ging achter mij staan. Nou, dat is hem
geraden!

Gelukkig mocht ik toen weer met mijn baasje mee.

Wat was ik blij dat ik weer thuis was.

Mijn baasje zegt dat ze hoopt dat ik nu niet meer zo'n jeuk heb.

Maar ik hoorde ook zoiets van 'volgende week weer terug komen'.

Nou, daar denken we nog maar even niet aan.

Tot zover mijn verhaal. Ik hoop dat jullie het mooi vonden.

Tot de volgende keer hopelijk!

Woef!

Sam.