Zomaar een dagje.....

09-01-2015 14:03

Zomaar een dagje.......

Sinds vorige week zaterdag begint mijn dag een beetje anders
dan anders.

Gelijk als ik het gordijn naar de veranda openschuif, eist mijn kleine vriend zijn aandacht op.

Hij begroet me altijd heel enthousiast.

Dan laat ik hem gelijk even naar buiten om daar te plassen.

Gelukkig begint hij dat een beetje door te krijgen.

Daarna toilet opruimen en eten geven.

Als ik zelf heb gegeten, gaan we een rondje lopen.

Ik heb een halsband gekocht, maar daar kan hij nog niet echt
aan wennen.

Hij laat zich gewoon al piepend en kermend meeslepen.

Ook al gooi ik een eindje verder een lekker koekje voor hem
neer, hij loopt niet gewoon mee.

Daarom doe ik het ook maar een klein stukje. De rest loopt hij
gewoon netjes naast me.

Behalve als hij kinderen ziet. Dat vindt hij zo leuk! Dan
loopt hij achteraan. En als ze gaan rennen omdat ze bang voor hem zijn, is het
nog leuker. Dan gaat hij ook rennen. Met het gevolg dat die arme kinderen
beginnen te huilen van angst.

Inmiddels weet ik ook hoe ik in Chichewa moet zeggen dat ze
niet bang hoeven te zijn. Dat hij wil spelen. Maar dat ze niet moeten gaan
rennen.

Dan rent hij achter hen aan. Samaluma! "Hij bijt niet!"

Na dit avontuur gaat Sam lekker een poosje slapen.

Het liefst onder mijn stoel als ik op de veranda zit.

Maar ik kan natuurlijk niet de hele dag bij hem blijven........

Vanmorgen moest ik eerst naar Lunzu om boompjes op te halen.

De matron en een wachtman gingen ook mee. Wim was daar al
met mr. Mandindi.

Bij het dagcentrum is het nog erg kaal. Het leek ons goed om
bomen te planten om het wat groener te maken. En bomen geven ook schaduw als
het warm weer is.

Daarnaast doen fruitbomen het heel goed in Malawi.  En fruit is gezond!

De kinderen krijgen nu één keer in de week een mango op het
dagcentrum. En voor veel kinderen is dat de enige keer dat ze fruit krijgen.

We hebben een heel aantal fruitboompjes gekocht. Mango,
papaya, sinaasappel, citroen, avocado en meringo's.

Met de boompjes achter in de laadbak van de Nissan gingen we
richting het dagcentrum.

Het was inmiddels rond etenstijd. De meeste kinderen waren
gearriveerd op het dagcentrum.

De leerkrachten waren bezig met het lesgeven aan standaard 1
en 2.

Algauw kwam de dominee de kinderen ophalen om ze uit de
Bijbel te vertellen.

We doen dat nu voor het eten omdat er anders veel kinderen
al naar huis gaan.

De dominee zingt dan de psalmen met ze die ze geleerd hebben
en oefent de psalm of tekst die ik ze zondag opgegeven heb.

Hij vertelt hen uit de Bijbel en vraagt een zegen voor het
eten.

Daarna gaan de kinderen eten.

Groep voor groep worden ze geroepen om het eten op te halen.

Vandaag krijgen ze naast de nsima, bruine bonen en groene
groenten ook nog een banaan.

Wat zijn ze daar blij mee.

Na het eten behandelen we de kinderen met ringworm. De
matron had de kinderen die ringworm hadden al gezegd dat hun haar geknipt moest
worden. Dan kunnen we de ringworm beter behandelen.

Er zijn een heel aantal kinderen die ringworm hebben.

Hopelijk helpt het. Het moet echt wel een paar dagen achter
elkaar behandeld worden voordat het minder wordt.

De wachtman is ingemiddels gearriveerd om samen met wat
grotere jongens de bomen te planten.

Mr. Komwa, de headteacher is wat boos omdat hij er niets van
gehoord had dat er bomen gepland moesten worden.

Dat is ook helemaal terecht. De matron had het moeten
regelen met de studenten voortgezet onderwijs. Maar dat was niet gebeurd.

De headteacher neemt zijn werk tenminste serieus. Ik zou het
ook niet fijn vinden als mijn lesprogramma in de war geschopt werd.

Nadat de matron met de wachtman de bomen ging planten, kwam
mr. Komwa om de schoolresultaten van de kinderen te bespreken.

De kinderen maken in december allemaal een test. Daar kan je
voor slagen of zakken.

Het betekent niet dat je blijft zitten, maar het geeft een
beeld hoe de leerling het doet.

In april krijgen ze weer een test en in juli weer. Als ze de
laatste test halen, gaan ze naar de volgende klas.

Er waren 3 kinderen uit standaard 8,  die vorig jaar gezakt waren.

Nu waren ze weer gezakt voor deze test.

Ondanks het feit dat ze elke middag naar de 'afternoonclass' van de plaatselijke school zijn geweest, waar onze stichting extra schoolgeld voor betaald.

De kinderen werden  bij mij in het kantoor geroepen en we vroegen hen waardoor
het komt dat ze gezakt zijn.

Twee van de drie gaven aan dat ze in de war raakten als ze een vraag kregen. Ze wisten het antwoord dan opeens niet meer.

Mr. Komwa stelde hen wat vragen van de test. En ze gaven het goede antwoord.

Het lijkt alsof ze last hebben van faalangst. Maar omdat ze de lessen op school krijgen, kunnen wij daar weinig aan doen.

We besluiten om een gesprek met de headteacher van de school te hebben, zodat we misschien samen tot een besluit kunnen komen hoe we deze kinderen het beste kunnen helpen.

Daarna even naar de kinderen die nog op het dagcentrum zijn. Ik heb vier
touwen meegenomen waar de kinderen mee kunnen touwtje springen. Dat gaat heel
leuk.

Volgende week worden er doelen geplaatst, zodat de grotere
jongens kunnen voetballen.

Er staan wat speeltoestellen op het terrein, maar die zijn
bestemd voor de jongere kinderen.

De oudere kunnen er maar moeilijk afblijven. Daardoor is er
ook wel wat gesneuveld.

Na nog even wat dingen geregeld te hebben met de matron,
vertrek ik weer richting huis.

Vlakbij het dagcentrum is een klein winkeltje. Daar zit ook een timmerman. Ik heb gevraagd of hij snel naar het
dagcentrum wil komen omdat er het een en ander gerepareerd moet worden. En ik wil graag een draagbaar bord dat kan blijven staan waarop ik op zondag de flanelbordfiguren kan gebruiken.

In Blantyre moet ik nog even langs de winkel om stof voor gordijnen
uit te zoeken.

Buiten zitten een aantal naaiers met een naaimachine. Ik
laat de gordijnen maar door hen naaien.

Voor 4 euro ben je ook weer klaar. Daar kan je toch zelf
niet voor tobben.

En je bezorgt hen zo weer werk.

Thuisgekomen nog even overleg met Wim.

Eerst even naar Sam kijken hoe hij het maakt. Die is heel
blij om me te zien. De tuinman komt me vertellen dat hij Sam niet uit kon laten
omdat het steeds regende. Maar hij heeft de veranda weer schoongemaakt. Echt
lief van hem. Ik laat Sam even buiten rennen en vraag aan mr. Robin of hij op
hem wil letten. Dat belooft hij.

Als ik na een uur weer terug kom, is Sam nergens te
bekennen. Ik schrik me naar en vraag aan de wachtman waar Sam is. "Sam????" zegt hij
heel verbaasd. Dan voel je je echt wel even boos worden. Hij zou er op letten!

Gelukkig zat Sam gewoon in de veranda. Maar mr. Robin had
wel wat uit te leggen. "I was bathing" zei hij. Ja, dat kan best zijn, maar er
lopen nog meer wachtmannen. Die kan je toch vragen om op te letten? "Amay!, I'm
sorry! Pepani kwambiri! " Ja, blijf dan maar eens boos.

Dan is het half 7 als ik mijn huis binnen stap.

Als ik mijn eten klaar maak, gaat de telefoon. Mijn zus
Jannie uit Canada belt gezellig.

Tja en dan is anderhalf uur zo voorbij.

Negen uur. Tijd om te gaan douchen en dan naar bed.

Want ik begin al aardig Afrikaans te worden. Hoewel......... de
meesten gaan om 7 uur naar bed en om 4 uur staan ze weer op.

Zes uur opstaan vind ik ook best op tijd!