Vallen en opstaan.....

31-12-2014 13:19

Met vallen en opstaan leert men lopen, zo is het spreekwoord toch?

Nou, ik kan wel zeggen; met vallen en opstaan leer je het leven in Malawi een beetje kennen.

Vallen doet soms wel pijn. Maar je leert ervan. En dat moet je dan maar voor ogen houden.

Maandag was er zoiets.

Ik kwam moe thuis uit Namitambo.

Net toen ik zat te genieten van een lekker bakje koffie, belde de matron van Mbulumbudzi op.

Een probleem. De moeder van Yohane moet morgen naar het behandelcentrum voor aidspatiënten.

Maar ze heeft geen geld voor de minibus.

Omdat we ervan uitgingen dat Yohane nog in het ziekenhuis moest blijven, zat er niets anders op dan

naar het ziekenhuis te rijden om het geld voor de minibus te brengen.

Tegelijk kon ik dan de dokter spreken over Yohane.

Ik nam mr. Robin maar mee. Omdat het voor een vrouw alleen gevaarlijk is om s'avonds te rijden in het donker.

Mr. Robin reed. Het ging echt beter met het rijden en ik zat al een stuk relaxter in de auto.

Onderweg naar het ziekenhuis belt de matron me weer. Nu ligt de afsprakenkaart nog thuis. En zonder afsprakenkaart wordt je niet geholpen.

Tja, wat doe je dan? Naar Mbulumbudzi rijden om die afsprakenkaart te halen.

Toen weer terug naar het ziekenhuis. Het was inmiddels al helemaal donker.

We kwamen bij het ziekenhuis. Daar rijdt mr. Robin tegen het hek aan. De wacht die het hek opendeed, kreeg het hek tegen zijn arm.

mr. Robin was boos omdat ze maar één hek opendeden en geen twee. Maar dat doen ze nooit. Ik vertelde hem dat het niet door het hek kwam. Maar dat de auto ineens naar voren schoot. Omdat hij de koppeling te snel losliet.

De wacht kwam naar ons toe. Zei dat het hek beschadigd was en zijn arm kon hij niet meer bewegen.

Ik betwijfelde het wel of het echt zo erg was. Want ik zag dat hij even later zijn arm wel gewoon bewoog.

Maar ik wist ook niet goed wat ik er mee aan moest.

Ondertussen belde de matron weer. De moeder en Yohane waren thuis!

Dus ik was helemaal voor niets heen en weer gereden.

De dokter met wie ik afgesproken had, kwam eraan. Hij vertelde dat de moeder gewoon weggegaan was.

De behandeling was nog helemaal niet klaar. Volgende probleem........

Toen ik daarover in gesprek was met de dokter kwam de wacht er weer aan. Met nog een paar andere mannen.

Hij kon zijn arm niet meer bewegen. De dokter zag ook wel dat het allemaal wel meeviel.

Maar hij verwees hem door naar een andere dokter die zijn arm verbond.

We moesten ook naar het hek kijken. Het was echt beschadigd en de kosten van de reparatie waren voor ons.

Als we gelijk betaalden, waren de kosten veel lager dan wanneer ze de beveiliging in zouden schakelen.

Ja ja, ze kunnen me nog meer vertellen.

Bovendien moesten we die wacht ook maar geld geven. Hij kon drie dagen niet werken, door zijn blessure.

Ik heb eerst Wim maar even gebeld. Hij was een paar dagen op vakantie, dus heel vervelend om hem daarmee lastig te vallen. Maar gelukkig wist hij raad. Hij beloofde de volgende dag met de directeur te komen praten om het af te handelen.

Gelukkig gingen ze daarmee akkoord.

Maar ik bedacht wel dat ik dankbaar mocht zijn dat alleen het hek maar geraakt is. En de man, maar dat viel wel mee.

En dat het op het terrein van het ziekenhuis gebeurde waar nog een aardige dokter was die bemiddelde.

Stel je toch voor dat het in één van die dorpjes was gebeurd waar we doorheen reden!

Het is voor mij echt een waarschuwing.

Wat heb ik geleerd?

Twee dingen: Niet meer rijden in het donker, ook niet met een wachtman erbij. En ik hoef de problemen van de familie niet op te knappen. Dat moeten ze zelf regelen. Want ze weten heel snel hoe ze goed gebruik van je kunnen maken. Dat hoeven ze niet te leren............